Xullo en galego!

Xullo 1st, 2017

Xullo from Marlou
Chuzame! A Facebook A Twitter

Son muller, e que? (por Paula Cambeses)

Xuño 25th, 2017

Son muller, e que? (por Puala Cambeses) from Marlou
Chuzame! A Facebook A Twitter

Em galego!

Xuño 25th, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter

O himno galego (por Ramón Veiga)

Xuño 25th, 2017

O himno galego (por Ramón Veiga) from Marlou

Eduardo Pondal, himno, Queixumes dos pinos, Rexurdimento, Literatura Galega

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Cidadáns e cidadás da República Ibérica? (por Victoria PEreira e Laura Romero)

Xuño 25th, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter

O ladrón de palabras (versión de alumn@s de 1ºESO)

Xuño 21st, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter

Recomendacións da BiblioMuriel para o verán

Xuño 11th, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter

Alimentación Diver-Sa

Xuño 6th, 2017

Tríptico Alimentación Diver-Sa from Marlou

Chuzame! A Facebook A Twitter

Xuño en galego!

Xuño 1st, 2017

Xuño from Marlou
Chuzame! A Facebook A Twitter

A pronuncia do Norte

Maio 25th, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter

Semente de vencer

Maio 21st, 2017

Semente de vencer

Hai seis anos, co ollar asustado e o último soño prendido do rabo do ollo, chegastes ao Instituto. Nun dos primeiros días de clase, despois de ler o relato O ladrón de palabras, unha profesora preguntouvos se sabiades o que era unha parábola. Un de vós respondeu, matematicamente, que era unha curva. Pero unha de vós, medindo cada palabra, respondeu case inaudible que non sabía explicar o que era, pero que podía contarnos unha.

E contou aquela do labrego que saíra a sementar e, ao botar a semente, parte dela fora caendo polo camiño adiante, así que a xente pisáraa e os paxaros comérana. Outra parte caera entre as pedras, onde xermolara; pero secara por non ter lentura. Outra caera entre as silvas; pero, ao medrar, a silveira afogáraa. Porén, algunhas sementes caeran en terra feraz e comezaran a agromar.

Aínda que vós xa non vos lembredes, a profesora contouvos que a semente era a metáfora da palabra e que todos profesores e profesoras sementamos palabras: somos labregos da palabra! Tamén vos contou que os espazos nos que caen as sementes simbolizan as distintas actitudes que vós mantedes ante as nosas palabras. Cae a nosa semente no camiño cando vós non podedes oírnos, porque outras músicas enxordecen as nosas palabras. Cae a nosa semente entre as pedras cando vós, podendo oírnos, non nos escoitades e deixades que as nosas palabras as leve o vento. Cae a nosa semente na silveira cando vós, escoitándonos, non nos entendedes porque non vos preparamos para facelo.  Porén, algúns de vós, oíndonos,  escoitádesnos e entendédesnos, abrindo a vosa porta á curiosidade, esta é a semente que cae en terra feraz. Pois profesoras e profesores sabemos que con cada gran baixo terra / medran cen flores rosadas / e cada póla coidada / achega máis compañeiras.

Cando estamos a falar na aula contemplamos diante nosa unha masa imprecisa de rostros e de olladas, pero sempre aflora entre todas elas a ollada curiosa, atenta, interesada, que nos libra do abismo. E esa ollada, é dicir, a posibilidade de que as palabras que pronunciamos, as ideas que pretendemos sementar, esperten en algún de vós a curiosidade, o interese, a reflexión, a crítica…, esa ollada, é a maior das satisfaccións que o exercicio docente nos ofrece.

Sucede, ás veces, que o cego ten que ir pedir aos poetas palabras novas para os seus cantares, canso xa de repetir as mesmas. Neses casos botamos man de Hipatia e de Dante, de Galileo e de Lisístrata, de Amadeo e de Maruxa, de Alfred e de Virxinia, de dona Emilia e don Benito e don Ramón… de Daniel! A saber que faríamos nós  sen Rosalía!  Ben pouca cousa, seguro!, seriamos xente sen voz e sen presenza, sen palabrasE a noite longa é tan dura / que as saudades se instalan, / pero que non pense a lúa / que o sol non vén pra botala.

Aínda que todo sería máis doado, se profesores e profesoras fósemos, como a nai de Sócrates, parteiras, que debemos axudar o nacemento dun ser pensante. Nós non temos que darvos as respostas, debemos xerar as vosas dúbidas, até que cheguedes a producir as vosas propias ideas. Vós non tedes que aprender as respostas, senón descubrir as preguntas. Vós e nós debemos, socraticamente, dialogar, para demostrarvos  que aquilo que criades coñecer, en realidade sustentábase en prexuízos.

Nós temos que ensinarvos a cuestionar o establecido, a non ser conformistas, a abrir a mente, a ser creativos e non produtivos. Temos que ensinarvos a respectarvos nas vosas diferenzas, a aprender que diverxer non é sufrir un trastorno mental. Temos, en fin, a obriga moral de ensinarvos a desaprender.  Ardua tarefa a nosa, vogando sempre contracorrente, pero coa claridade do río / e do mar a forza brava / faise pequeno o camiño / e o medo todo se acaba.

Hoxe, vós sodes os telémacos que abandonades a praia (as nosas aulas) e tomades as rendas da vosa vida. Nesta sociedade atemorizada polo complexo de Telémaco, na que o fillo agarda polo pai ausente, os docentes debemos, en colaboración coa nai, Penélope, proporcionarlle a cada Telémaco os recursos para construír o seu propio futuro, a partir da herdanza recibida, pero inventando algo novo.Por iso querémosvos respectuosos coas vosas nais, coas vosas irmás, coas vosas mozas; que sexades quen de valorar máis a comunidade que a gloria persoal e ousedes opoñervos á extinción deste pobo galego saqueado polo ladrón de palabras.

Lembrade que os saberes considerados inútiles son un antídoto contra a barbarie do útil. Buscade sempre a felicidade, porque a alegría é un acto revolucionario que hai que levar a cabo cada día. E nós ficaremos orgullosos e orgullosas se unha soa das nosas sementes prende. Se a abonades, a regades e a soleades, que importa, / se non a chegamos a ver? / que importa que morramos, / se deixamos semente de vencer?

 

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

A santísima toponimia de Galicia

Maio 18th, 2017

O país posúe a maior densidade de lugares con haxiotopónimos de Europa

SE QUERES SABER MÁIS, PREME AQUÍ: GALICIENCIA

Chuzame! A Facebook A Twitter

Na fronte unha estrela, no bico un cantar!

Maio 18th, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter

17 de maio todos os días do ano (por Tania Pose)

Maio 18th, 2017
O día 17 de maio conmemórase en Galiza o Día das Letras Galegas, celebrado por vez primeira no ano 1963, coincidindo co centenario da primeira edición de Cantares Gallegos, libro de poemas escrito pola gran figura galega Rosalía de Castro. Malia que este día é, ou debería de ser, un momento no que os galegos e as galegas nos sintamos orgullosos do noso idioma, así como tamén do noso pasado histórico e da nosa literatura, actualmente emprégase sobre todo para promocionar algo que beneficia a uns poucos e encobre totalmente a realidade, ou para exaltar aquilo do que no fondo non se está orgulloso pero co que algúns se queren sentir identificados para realizarse dentro dun grupo ó que non chegan a pertencer.
Persoalmente, como galega (e con isto non quero dicir só “persoa natural ou habitante de Galicia”, senón tamén galego – falante), o Día das nosas letras fai que me sinta orgullosa e ó mesmo tempo éncheme de rabia e de dor. Orgullo por manter viva unha lingua que foi asoballada durante moitos anos e por resistir as adversidades que aínda hoxe me imposibilitan vivir sempre no meu idioma nai, rabia por ver como os mesmos que me poñen obstáculos no camiño finxen ser coma min e sentirse como eu me sinto neste día, e dor por ver (escoitar) como o día 18 de maio retorna o castelán ás nosas vidas, á nosa realidade cotián. É moi triste, na miña opinión, que só se empregue o idioma propio nunha determinada data marcada no calendario, no caso dos adolescentes, incluso como se fose algún tipo de moda, pois podo afirmar que moitos rapaces e rapazas castelán – falantes suben ás súas redes sociais frases ou fotos con títulos en galego nos que se promove a defensa da lingua, mais a realidade é que non hai outra defensa para un idioma que a de falalo, e non empregalo un día ou dous ó ano (e na materia de galego impartida no instituto, se cadra). Outros, que promoven políticas desgaleguizadoras e desprestixian a lingua de maneira sutil todo o ano, dan discursos neste 17 de maio porque se senten obrigados, non porque se identifiquen cos nosos devanceiros e se preocupen pola causa normalizadora, e falan galego porque (polo menos polo de agora) é unha obriga no Parlamento de Galicia.

Así, pois, ser galego ou galega non é só vivir ou ter nacido en Galiza nin sentirse orgulloso ou orgullosa o día 17 de maio por comer polbo á feira, lacón con grelos, filloas ou marisco, senón empregar o idioma propio da nosa Terra todos os días e en todos os ámbitos e admirar a nosa cultura sempre, dentro e fóra do noso territorio. O idílico sería que todos e todas vivíramos o día a día como vivimos o Día das Letras Galegas, pero sen que ninguén finxa, sentíndoo de verdade, sendo “galegos e galegas de verdade”. Desta maneira, eu propoño un 17 de maio todos os días.

Chuzame! A Facebook A Twitter

No IES Félix Muriel andamos a porlle a estrela na fronte a Rosalía

Maio 15th, 2017

Chuzame! A Facebook A Twitter